GC Oostburg, prachtig complex op de grens met België
Prestige zonder kapsones

Wie een foto ziet van het fantastische witte clubhuis, denkt meteen aan luxueuze resorts in verre oorden. Zoiets kan immers niet in Nederland. Fout. Dit is wel degelijk Nederland. Nou ja, nog net dan. Welkom op Golfclub Oostburg, op anderhalve kilometer van de grens met België één van de meest opvallende banen van ons land.
door Eric Korver
Hoe je het ook wendt of keert: praat over Golfclub Oostburg en het gaat altijd over het clubhuis. Kan niet missen. En da’s logisch ook. Want dit is een clubhuis zoals je dat nergens anders in ons land ziet. Een volledig wit pand met enorme afmetingen. Met statige zuilen, een geweldige entree, sfeervolle kamers, een prachtig restaurant en zelfs een heuse snookerroom. De eerste vergelijking die zich opdringt? Het witte huis in Washington. Maar da’s net weer een slagje groter.
,,Het clubhuis doet on-Nederlands aan’’, erkent Alex de Vos, de Belgische ondernemer die aan de wieg stond van Oostburg, dat overigens aanvankelijk begon als Golfclub De Brugse Vaart. ,,Maar het is wel Nederlands’’, vervolgt hij. ,,En de stijl is ook wel Nederlands. Een vleugje Zuid-Afrikaans, een beetje Nederland uit de zeventiende of achttiende eeuw.’’
Welkom

Een blikvanger, dat zeker. Maar het is prestige zonder kapsones. ,,Iedereen is welkom en mensen komen graag naar hier’’, zegt De Vos. ,,Je waant je ook gewoon in het zuiden van Frankrijk als je hier lekker op het terras zit. En het is een veelzijdig clubhuis. Een heel goed restaurant met een prima keuken, een goede bar en ruime zalen. Perfect voor bedrijfsdagen of wedstrijden.’’
Wie eenmaal door dur naar binnenstapt, proeft meteen de koloniale sfeer uit de tijden waar De Vos over spreekt. De geur van leer in de donkere, sfeervolle lounge. Prachtige schilderijen aan de muur, die verder is gevuld met relikwieën uit een rijk golfverleden. Dit is de sfeer uit de tijden dat de golfers hun broeken nog tot net onder de knie droegen en de golfclub nog van hout waren. Prachtig.
Maar het zijn geen koloniale tijden, en dit is niet het zuiden van Frankrijk. Dit is Oostburg: een klein, typisch Zeeuws dorpje in het uiterste zuiden van Zeeuws-Vlaanderen. Val twee keer om en je ligt in België. De aanrijroute voert zelfs door België. Eerst richting Antwerpen, afbuigen richting Gent en dan weer een paar kilometer omhoog, terug de grens over.
Drie stappen

Daar, in dat weidse landschap, zag Alex de Vos er wel wat in een golfbaan aan te leggen. ,,Hebben we gedaan in drie stappen’’, legt De Vos uit. ,,eerst negen holes, vervolgens achttien en daarna het clubhuis. Nu zijn we toe aan de vierde stap. Er komt een baan met achttien holes par 64 bij.’’
De club werd opgericht in 1986. Twee jaar later openden de eerste negen holes, en in 1992 beschikte Oostburg over achttien holes. ,,Ron Kirby heeft het ontwerp gedaan. Hij had veel ervaring met de aanleg van private golfbanen en was bovendien heel verre familie. In 2002 was vervolgens ook het clubhuis klaar. De insteek was een prachtige golfbaan te creëeren. Dat hebben we in fases bereikt.’’
Vanaf het begin richtte De Vos zich nadrukkelijk op de Belgische markt. Dat is altijd een goede zet gebleken. Inmiddels had Oostburg per 1 juli van dit jaar precies 875 leden, waarvan er 750 de Belgische nationaliteit hebben. ,,Naast zo’n tachtig Nederlandse leden hebben we er ook nog een paar uit Luxemburg en Duitsland’’, vertelt De Vos.
De ligging rechtvaardigde die interesse voor België. ,,We zitten anderhalve kilometer van de grens, en daar hebben we toegang tot een potentieel van 2,5 miljoen mensen voor slechts zes of zeven golfbanen. Dat is natuurlijk heel interessant als je van tevoren weet dat de Zeeuws-Vlaamse markt je weinig schenkt.’’
De Vos begon de baan zelf, maar inmiddels is een flink deel van de familie aangeschoven. Hij runt de baan nu met zijn dochter Célestine en haar echtgenoot Jean-Marc Lavergne, een Fransman. Célestine de Vos kwam overigens nog enkele jaren uit op de Ladies European Tour. ,,Dat was een mooie tijd’’, vertelt haar vader. ,,Maar uiteindelijk heeft ze toch gekozen voor het werk op onze golfbaan.’’
Familiegevoel

Dat familiegevoel in het management moet ook terugkeren in de beleving van de gasten op de golfbaan, vindt De Vos. ,,Dat vinden we heel belangrijk. Dit is een familiale club en dat moet het ook voor de leden zijn. Die zijn hier welkom met hun man of vrouw, kinderen en kleinkinderen. Een familieclub. Maar ook voor golfers van buitenaf. We krijgen veel groepen die hier hun toernooien spelen.’’
En die bezoekers, dat zijn er best nog wel wat. Greenfeespelers wordt bij Golfclub Oostburg niets in de weg gelegd. ,,Iedereen is welkom om te spelen, en gelukkig ervaren de mensen dat ook zo. Alles bij elkaar hebben we zo tienduizend tot twaalfduizend rondjes per jaar.’’
Bij al die bezoekers zat echter nooit de nationale top. Waar Oostburg al wel eens een paar grote Belgische wedstrijden huisvestte, deed de Nederlandse amateurtop de baan nooit aan. ,,We hebben zelfs enkele malen en Pro-Am gehad met speelsters van de Ladies European Tour. Maar we zouden het zeker leuk vinden hier eens een toernooi te hebben met de Nederlandse top.’’
Misschien is het dertigjarig jubileum daarvoor een mooie aanleiding. Dat viert Oostburg volgend jaar. De Vos: ,,Dat gaat zeker een aantal festiviteiten opleveren, maar wellicht inderdaad ook een mooie toernooi. Dan kunnen de mensen eens ervaren hoe leuk het huer vertoeven is en dat het zker de moeite is voor Oostburg naar Zeeuws-Vlaanderen te rijden.’’
Artikel geplaatst op: 28 augustus 2017 - 11:56

Gerelateerd

Delen

Er zijn nog geen reacties

Plaats je reactie: