Het Open

We zijn niet verwend in Nederland als het gaat om topgolf. Dat is soms jammer, maar we zijn nu eenmaal geen Groot-Brittannië, waar de beste spelers van de wereld met regelmaat neerstrijken. Daarom is voor ons het KLM Open het mooiste dat het golfjaar te bieden heeft. Tenminste, als je er live bij wilt zijn.
Dat laatste is altijd de moeite waard. Natuurlijk kun je golf ook kijken voor de televisie. Mooie kijksport, meestal goed in beeld gebracht. Maar het blijft als voetbal kijken in een skybox. Je bent erbij, maar ook weer niet. Live is altijd beter.
Inmiddels wordt dat als verslaggever het twintigste jaar. Mooi jubileum van twee decennia vol hoogtepunten, maar zeker ook dieptepunten, al waren dat er gelukkig minder.
Het eerste Open was zeker memorabel: dat van 1997. Daarin debuteerde ene Justin Rose als professional. De week daarvoor had hij in het Brits Open een legertje professionals te kijk gezet door als vierde te eindigen. Daarmee ging het sein op groen voor een loopbaan als broodspeler. Veel te eten had de jonge Justin in het begin overigens niet. Hij miste liefst 21 cuts op rij. Ook die in Hilversum dus.
Aardig detail: op de Hilversumsche liep ook de familie Rose rond. Natuurlijk om te kijken, maar ook om t-shirts te verkopen. De print staat nog helder voor de geest: de tekst Just-In en daaronder de afbeelding van een roos. En dat voor, meen ik, een gulden of vijftien. Niet gedaan, en voor altijd spijt. Was nu een geweldig collectors item geweest.
Veel topspelers kwamen daarna voorbij. Ernie Els en Lee Westwood – allebei dit jaar ook weer te zien – Bernhard Langer natuurlijk, maar ook mannen als John Daly en Russell Claydon. De laatste bleef meer bij vanwege zijn omvang dan door zijn spel, maar dat terzijde.
Eerste hoogtepunt was de zege van Maarten Lafeber. Hij won op de Hilversumsche, ondanks een rinkelend telefoontje van KNVB-bobo Henk Kesler op het moment dat Maarten een cruciale putt moest holen. Het was 2003 en de wereld lag aan zijn voeten, zo leek het. Nooit begrepen waarom Lafeber daarna brak met zijn mental coach Jos van Stiphout, die hem op de Hilversumsche van begin tot einde begeleidde. Lafeber won nooit meer iets.
Drama was er ook. Voor Warren Bennett, de jonge Engelsman die op de Noordwijkse belandde in een play-off met Langer. Zestig centimeter, langer was het puttje niet. Bennett miste, Langer won. Scheelde niet alleen twee ton, maar ook een tourkaart. Nooit mee iets gehoord van Warren Bennett.
En kennen we Tobias Dier nog? Brak in 2002 in zijn eerste ronde de Hilversumsche af met een rondje 60. Sleepte zich daarna op zijn tandvlees naar de winst, met een slag voorsprong op Jamie Spence. Hij won, maar belandde alsnog in de categorie Warren Bennett. Nooit meer van gehoord.
In de laatste jaren was er natuurlijk Joost Luiten die voor het vuurwerk zorgde. En ook daarvoor geldt: wie erbij was, vergeet het nooit meer. Daarom: kom straks naar het KLM Open. Wie weet wat jij je straks jarenlang herinnert.
Eric Korver
Artikel geplaatst op: 07 september 2017 - 12:35

Gerelateerd

Delen

Er zijn nog geen reacties

Plaats je reactie: