Meisjes houden eer van Oranje nog een béétje hoog
Teleurstellend ELTK Oranje

Het Europees Landen Team Kampioenschap (ELTK) is voor de diverse teams van Oranje opnieuw uitgedraaid op een teleurstelling. Niet zo desastreus als enkele jaren terug, toen er zelfs degradatie was voor de heren, maar toch. Op geen enkel niveau heeft Nederland een rol van betekenis kunnen spelen, en dat is een ontluisterende constatering.
De Nederlandse Girls presenteren zich tijdens het ELTK in het Zweedse Göteborg.

De meisjes van Oranje zijn de enige geweest die de eer nog een beetje hoog hebben gehouden. De ‘Girls’ wisten zich in ieder geval te plaatsen voor Flight A, waarin bij het ELTK steevast de beste acht teams van de eerste fase zijn verzameld. Voor zowel de Heren, de Dames als de Boys resteerde er niet meer dan Flight B, waarin slechts wordt gestreden om de plaatsen negen tot en met zestien.
Dat valt op z’n zachtst gezegd niet mee na alweer enkele jaren onder het beleid van bondscoach Maarten Lafeber. Die mogen we eigenlijk geen bondscoach meer noemen, maar vast staat wel dat de oud-winnaar van het KLM Open al enige tijd verantwoordelijk is voor de resultaten. En daar zit sindsdien weinig verbetering in, terwijl je juist nu zou mogen verwachten dat de hand van Lafeber zichtbaar wordt in betere resultaten.
Keuzes
Kijkend naar het vlaggenschip, de heren, zijn er zelfs behoorlijk wat vraagtekens te plaatsen bij de gemaakte keuzes. Oranje trad aan met Peter Melching, Stan Kraai, Vince van Veen, Nordin van Tilburg, Koen Kouwenaar en Dario Antonisse. Op zich lijkt daar niets mis mee, maar opvallend is wel het ontbreken van Philip Bootsma. Hij is al enkele jaren de beste Nederlandse amateur en neemt ook de hoogste ranking in op de wereldranglijst voor amateurs.
Net zo opvallend is de keuze Jerry Ji te laten uitkomen bij de Boys. Ji won met overmacht het Nederlands kampioenschap strokeplay, maar werd blijkbaar niet goed genoeg bevonden om met de Heren te spelen. Of er werden met Ji kansen gezien voor de Boys, maar wie op die manier zijn kansen spreidt, loopt het risico op twee fronten achter het net te vissen. En precies dat is er gebeurd.
Levensgroot gat
Op de met veel bunkers gelardeerde Faldo Course van A-Rosa aan de Duitse Scharmützelsee bezorgden de strokeplayrondes Nederland een totaal van plus drie, die voor een elfde plaats. Ter indicatie: de nummer één en twee Zweden en Engeland kwamen beide tot -27. Een levensgroot gat derhalve tussen Oranje en de echte top.
Die elfde plaats betekende een plek in Flight B, waarin Oranje het wél goed deed. Achtereenvolgens Portugal, Tsjechië en Ierland werden geklopt, waardoor Nederland beslag legde op de negende plaats. Daarover werd zelfs gesteld dat ‘Oranje er het maximale uit had gehaald’, maar een troostprijs op het tweede plan kun je nauwelijks een bevredigend resultaat noemen.
Girls
Zo’n zevenhonderd kilometer verderop, net ten zuiden van het Zweedse Göteborg, tekenden de Girls voor de beste prestatie van een Nederlands landenteam in het ELTK. Zij bereikten in ieder geval Flight A, en dat was op zich prima. Op de Forsgårdens Golfklubb spatte de droom het ELTK te winnen echter al in de eerste matchplayronde uiteen. Met Lauren Holmey, Daniëlle Modder, Lizzy Peeters, Danique Stokman, Daphne van Son en Marloes van den Brink had Oranje weinig in te brengen. Ook tegen de Duitse meisjes was er een nederlaag, waarna de afsluitende match tegen Denemarken eveneens verloren ging. Het resultaat was een achtste plaats. Dat was de laatste in Flight A, dat wel, maar in ieder geval bereikten de meisjes die laatste acht. Dat kon verder geen enkel team van Oranje zeggen.
Artikel geplaatst op: 24 juli 2018 - 14:03

Gerelateerd

Delen